ดร.วิมล จันทรโรทัย อธิบดีกรม ประมง เปิดเผยว่า ปลาพรหมหัวเหม็น เป็นปลากินพืชขนาดใหญ่มีความยาวเฉลี่ยประมาณ 30-50 ซม. พบแพร่กระจายทั่วไปในประเทศไทย แต่จะพบ มากที่สุดบริเวณทะเลสาบสงขลาและลุ่มน้ำชี ปลาพรหมหัวเหม็นเป็นปลาเกล็ด มีลำตัวกว้างและแบนข้าง หลังโค้ง ท่อนหางสั้นเกล็ดเล็กตัวมีสีเทาปนเ งิน ลำตัวตอนเหนือครีบอกมีลายดำลางๆ ขวางลำตัว ชื่อปลาพรหมหัวเหม็น มีที่มาจากปลาชนิดนี้ชอบกินตะไคร่น้ำ ที่ขึ้นตามโขดหินและสาหร่ายสีเขียวแกมน้ำเงิน ซึ่งมีสารจีออสมิน (geosmin) และสารประเภทเมททริลไลโซบอเนียล (Methylisoborneol) ที่มีกลิ่นโคลนหรือกลิ่นสาบทำให้ตัวปลาโดยเฉพาะส่วนหัวมีกลิ่นเหม็นสาบจึงได้ชื่อว่า "ปลาพรหมหัวเหม็น"
ในอดีตปลาพรหมหัวเหม็นพบชุกชุมในทุกลุ่มน้ำของประเทศไทย แต่จาก การสำรวจปลาชนิดนี้ตามแหล่งน้ำสาธารณะ ในปัจจุบันกลับพบว่าจำนวนประชากรของ ปลาพรหมหัวเหม็นได้ลดจำนวนลงกว่าในอดีตเป็นอย่างมาก สาเหตุหลักเกิดจากจำนวนประชากรที่เพิ่มขึ้นทำให้จำนวนของ เสียถูกปล่อยลงแหล่งน้ำธรรมชาติมากขึ้น ส่งผลให้แหล่งน้ำธรรมชาติเกิดเน่าเสียประกอบกับปลาชนิดนี้มีพฤติกรรมอพยพย้ายถิ่น เมื่อถึงฤดูน้ำหลากเข้าทุ่งปลาพวก นี้ก็จะเข้าไปในทุ่งออกไข่จำนวนมากมาย เมื่อไข่ฟักเป็นตัวลูกปลาก็จะกินพืชเล็กๆ และเศษอาหาร แต่สภาพพื้นที่น้ำหลากดังกล่าวหายากขึ้นทำให้ปลาชนิดนี้มีจำนวน ลดลงอย่างรวดเร็วโดยเฉพาะที่ทะเลสาบสงขลาและอ่างเก็บน้ำเขื่อนอุบลรัตน์
ดร.วิมล กล่าวอีกว่า ปลาพรหมหัวเหม็นเป็นเอกลักษณ์ประจำถิ่นของทะเล สาบสงขลาและลุ่มน้ำชี เป็นปลาไทยที่มีความสำคัญต่อระบบนิเวศ ทางกรมประมง จึงได้ริเริ่มเพาะพันธุ์ที่ศูนย์วิจัยและพัฒนาประมงน้ำจืดพัทลุงและขอน แก่น และประสบผลสำเร็จจนสามารถ เพาะพันธุ์ปลาชนิดนี้ได้แล้ว ปัจจุบันกรมฯ ได้ดำเนินการปล่อยปลาพรหมหัวเหม็นคืนกลับสู่ทะเลสาบสงขลา และ เขื่อนอุบลรัตน์กว่า 2,000,000 ตัวแล้ว และถึงแม้ว่าจะได้ชื่อว่าปลาพรหมหัวเหม็น แต่ปลาชนิดนี้มีรสชาติเนื้ออร่อยคนอีสานนิยมนำมาทำเป็นลาบปลา และหลังจากที่กรมประมงได้มีการปล่อยพันธุ์ปลาชนิดนี้แล้ว ชาวประมงในอ่างเก็บน้ำอุบล รัตน์สามารถจับปลาพรหมหัวเหม็นขนาด 0.5-1.0 กก. ได้อย่างต่อเนื่องหลัง จากไม่พบปลาชนิดนี้มาเป็นเวลานาน ซึ่งนั่นก็ถือเป็นสัญญาณที่ดีในการฟื้นความสมบูรณ์ปลาพรหมหัวเหม็นให้กับท้องถิ่น